"Rozsądek.

Możesz przeżyć cały swój czas, wmawiając sobie, że życie jest logiczne, życie jest prozaiczne, życie jest racjonalne. Przede wszystkim racjonalne. I ja myślę, że jest. Miałem mnóstwo czasu, żeby się nad tym zastanowić. A to, co powracało do mnie najczęściej, to ostatnie słowa pani Underwood: A zatem rozumiecie, że kiedy zwiększymy liczbę zmiennych, zasady jako takie nigdy się nie zmieniają.

Naprawdę w to wierzę.

Myślę, więc jestem. Włosy rosną na mojej twarzy, zatem się golę. Moja żona i dziecko zostali ciężko ranni w wypadku drogowym, więc się modlę. To wszystko jest logiczne, to wszystko jest rozsądne. Żyjemy w najlepszym z możliwych światów, więc dajcie mi zapalonego Kenta do lewej ręki, Budweisera do prawej, włączcie "Starsky'ego i Hutcha" i słuchajcie tej miękkiej, harmonijnej melodii, która oznacza, że świat kręci się gładko na swoim niebiańskim rożnie. Logika i rozsądek. Jak Coca-Cola, to jedyny autentyk.

Ale jak doskonale wiedzą Warner Brothers, John D. MacDonald i Long Island Dragway, za każdym szczęśliwym obliczem Jekylla ukrywa się Mr. Hyde, mroczna twarz po drugiej stronie lustra. Umysł schowany za tą twarzą nigdy nie słyszał o maszynkach do golenia, modlitwach, albo o logice wszechświata. Obróć lustro z boku na bok, a ujrzysz siebie w złowieszczym, lewostronnym odbiciu, na wpół szalonym, na wpół rozsądnym. Tę linię podziału pomiędzy światłem a ciemnością astronomowie nazywają terminatorem.

Ta druga strona oznajmia nam, że wszechświat ma całą logikę małego dziecka w halloweenowym przebraniu kowboja, którego wnętrzności i torba z cukierkami leżą rozwleczone na kilometr po autostradzie międzystanowej. To logika napalmu, paranoi, bomb noszonych w walizkach przez szczęśliwych Arabów, logika przypadkowego raka. Taka logika pożera samą siebie. Mówi nam, że życie to małpa na kiju, że życie kręci się tak histerycznie i nieprzewidywalnie jak moneta, którą rzucasz, żeby przekonać się, czyja tym razem kolej zapłacić za lunch.

Nikt nie patrzy na tamtą stronę, chyba, że jest do tego zmuszony. Potrafię to zrozumieć. Spoglądasz na nią, kiedy udaje ci się złapać okazję, a pijak, który cię podwozi zaczyna nagle chlipać, że żona go wystawiła; kiedy jakiś facet decyduje się przejechać przez całą Indianę strzelając do dzieciaków na rowerach; kiedy twoja siostra mówi "Wyskoczę na chwilkę do sklepu!" i zostaje zastrzelona podczas napadu. Spoglądasz na nią, kiedy słyszysz swojego tatę mówiącego o rozcinaniu nosa twojej mamie.

To ruletka, ale każdy kto mówi, że gra jest ustawiona, zwyczajnie biadoli. Nieważne ile jest numerów, reguła tej małej, białej, podskakującej kulki nigdy się nie zmienia. I nie mów, że to wariactwo. To wszystko jest przecież wspaniałe i rozsądne.

Ale te niesamowitości nie dzieją się tylko na zewnątrz. Są również w tobie, właśnie teraz, rosnąc sobie w mroku jak magiczne grzyby. Nazwij to Rzeczą w Piwnicy. Nazwij to Współczynnikiem Dziwactwa. Nazwij to Rejestrem Pomyleńców. Ja myślę o tym jako o moim prywatnym dinozaurze, wielkim, oślizgłym i bezmózgim, który błąka się wokół po cuchnących bagnach mojej podświadomości i nigdy nie może trafić na smołowy dół głęboki na tyle, żeby go zatrzymać.

Ale to ja, a zacząłem opowiadać o nich, tych błyskotliwych, nie wychylających nosa z college'u studentach, którzy - metaforycznie mówiąc - poszli do sklepu po mleko, a wylądowali w samym środku napadu z bronią w ręku. Jestem udokumentowanym przypadkiem, istną wodą na młyn przeróżnych gazet. Tysiące reporterów rzucało się na mnie na tysiącach ulic. Miałem swoje pięćdziesiąt sekund w wieczornych wiadomościach i półtorej kolumny w Time. A teraz stoję tutaj przed wami (mówiąc w przenośni, oczywiście) i powiadam wam, że jestem całkowicie rozsądny. Mam trochę obluzowaną jedną klepkę pod kopułą, ale cała reszta działa bez zarzutu, dziękuję bardzo.

A zatem, oni. Co rozumiecie przez nich? Musimy to przedyskutować, nieprawdaż?
"Czy ma pan przepustkę z biura, panie Decker?" zapytała mnie.
"Tak", odpowiedziałem i wyjąłem pistolet zza paska. Nie miałem nawet pewności, czy jest załadowany, dopóki nie wypalił. Strzeliłem jej prosto w głowę. Pani Underwood nigdy nie dowiedziała się, co ją trafiło, jestem tego pewien. Upadła bokiem na biurko, a później stoczyła się na podłogę, z twarzą zastygłą w wyrazie oczekiwania.

To ja jestem tym rozsądnym, jestem krupierem; facetem, który kręci kołem ruletki. Koleś, który stawia swoje pieniądze na parzyste/nieparzyste, dziewczyna, która obstawia czerwone/czarne... co z nimi?

Nie istnieje taka miara czasu, która wyrażałaby kwintesencję naszego istnienia, ów przedział pomiędzy ołowiem wylatującym z lufy, a uderzeniem w ciało, pomiędzy zderzeniem, a ciemnością. Pozostaje tylko jałowa powtórka tej chwili, która nie pokazuje nic nowego.

Zastrzeliłem ją; upadła; i nastąpił moment nie dającej się opisać ciszy, nieskończoność, kiedy to wszyscy cofnęliśmy się, obserwując jak kulka toczy się i toczy, postukując, tańcząc, połyskując refleksami światła, krążąc w koło; orzeł i reszka, czerwone i czarne, parzyste i nieparzyste.

Myślę, że ta chwila się skończyła. Naprawdę tak myślę. Ale czasami, w ciemności, wydaje mi się, że ten odrażający, przypadkowy moment nadal trwa, że koło jeszcze wciąż się kręci, a cała reszta tylko mi się przyśniła.

Jak to jest, kiedy popełnia się samobójstwo, skacząc z wysokiego budynku? Jestem pewien, że to takie samo uczucie. To pewnie dlatego ludzie wrzeszczą przez całą drogę w dół."



STEPHEN KING [jako RICHARD BACHMAN] - "RAGE" ["FURIA"]





Like a siren in my head that always threatens to repeat,
Like a blind man that is strapped into the speeding driver's seat,
Like a face that learns to speak, when all it knew was how to bite
Like a misery that keeps me focused though I've gone astray
Like an endless nightmare that I must awaken from each day.

Like conviction
A premonition,
Not worthy of, so I deny... I deny!

I blind my eyes and try to force it all into place,
I stitch them up, see not my fall from grace.
I blind my eyes, I hide and feel it passing me by,
I open just in time to say goodbye!

Almost like your life,
Almost like your endless fight,
Curse the day is long,
Realize you don't belong,
Disconnect somehow,
Never stop the bleeding now,
Almost like your fight,
And there it went,
Almost like your life.

Like a wound that keeps on bleeding to remind me not to think
Like a raging river drowning when I only need a drink,
Like a poison that I swallow, but I want the world to die.
Like a release from a prison that I didn't know I was in,
Like a fight to live the past I prayed to leave from way back then
Like a general without a mission until the war will start again,
Start again!

I blind my eyes and try to force it all into place,
I stitch them up, see not my fall from grace.
I blind my eyes, I hide and feel it passing me by,
I open just in time to say goodbye!

Almost like your life,
Almost like your endless fight,
Curse the day is long,
Realize you don't belong,
Disconnect somehow,
Never stop the bleeding now,
Almost like your fight,
And there it went,
Almost like your life.

Like a touch from Hell to feel how hot
That it can get if you get caught,
Like a strike from Heaven turns that key,
And brings you straight down to your knees,
Like a touch from Hell to feel how hot
That it can get if I get caught,
Like a strike from Heaven to reprieve,
That brings you straight down to your knees.

Almost like your life,
Almost like your endless fight,
Curse the day is long,
Realize you don't belong,
Disconnect somehow,
Never stop the bleeding now,
Almost like your fight,
And there it went,
Almost like your life.

That was just your life!



METALLICA - 'That Was Just Your Life'

[http://www.youtube.com/watch?v=pxg-re3woo0]